ما،در دهانمان سی ودو دندان داریم که با استفاده از آن می توانیم غذاها را بجویم وبخوریم،تا هفت سالگی دندان هایمان شیری  وبعد از آن دایمی می شوند.

اینک دوست، در تمامی دوران زندگیمان فردی را به عنوان دوست بر می گزینیم  وشریک خود در دوران مدرسه ودانشگاه و.. قرار می دهیم بعضی از آنها را سال های فراموش نمی کنیم وبه دوستیمان با آنها ادامه می دهیم ولی با برخی از آنان جدا می شویم،گویی دندان دایمی وشیری هستند.

دندان بعضی اوقات بخاطرپوسیدگی یا خوردن شیرینی جات در د می گیردکه تمام سعی مان بر این است که آرامش کنیم، درد ورنج دوست نیز همینطور اگر دوستی دچار رنجی شود تلاش می کنیم تا دردش را تسکین دهیم.

یاوقتی دندانهایمان درد شدیدی گرفتند مجبوریم آنها را در بیاوریم انگارمثل یک دوست بد اخلاق که اذیت مان می کند وباید از او فاصله گرفت واز دایره دوستی هایمان دورش انداخت.

وقتی دندانهای سالم وسفید ویکدست داریم مثل دو ستان خوبی که همه لحاظ از انها راضی وخشنودیم.